Uit de praktijk van Peter ter Horst

Van jong…

Onlangs kreeg ik de vraag van een moeder of ik iets kon betekenen voor haar bijna 1-jarige zoon. Hij had een sterke voorkeur om op zijn rechterzijde te slapen en huilde vanaf zijn geboorte (overmatig) veel. Ze waren al bij een kinderarts geweest en hadden aan de hand daarvan geëxperimenteerd met voeding en kinderfysiotherapie (inbakeren). Niets had echter het gewenste resultaat.

Toen ik begon met het lichamelijk onderzoek, voelde ik direct een sterke spanning aan de rechterzijde van zijn lijf met de lever als middelpunt. Zijn schedel vertoonde een asymmetrie met een duidelijk zichtbare afplatting aan de rechterzijde. Bij navraag aan de moeder bleek haar zoon tijdens de zwangerschap  langere tijd in een dwangstand te hebben gelegen in de baarmoeder.

Met zachte technieken behandelde ik de lever en vrijwel direct reageerde hij met het bewegen van zijn gehele lichaam, ondersteund door huilen. Dit zijn vormen van ontlading van restricties in de fascie (bindweefsel). Daarna lag hij zichtbaar voldaan op de behandeltafel. Behandeling van zijn (afgeplatte) schedel hoefde niet, omdat de botstukken op die leeftijd nog niet met elkaar waren vergroeid. Door regelmatige wisseling van houding en het (bijna) gaan staan, zou immers de zwaartekracht de asymmetrie vanzelf gaan opheffen.

Ik heb hem in de opvolgende twee maanden nog twee keer behandeld. Na de eerste behandeling was het huilen fors verminderd en gedaald tot het gemiddelde niveau van de leeftijd van het kind. Na de derde behandeling waren de schedelbeenderen ook al nagenoeg symmetrisch. Vader en moeder waren dolblij, helemaal ook omdat ze zelf weer konden genieten van hun nachtrust.

…tot op elke leeftijd

Ook de ouder wordende mens komt voor een behandeling in aanmerking. Zo behandel ik op dit moment een 87-jarige dame die al 4 jaar kampte met bijna dagelijkse hoofdpijn. In de nacht kon ze hierdoor niet door slapen en werd ze vermoeider en vermoeider. Tijdens de eerste behandeling – terwijl ik haar hoofd behandelde – herinnerde deze mevrouw zich ineens dat ze 4 jaar geleden plat achterover was gevallen, doordat ze was uitgegleden op een besneeuwde stoep. De energie van deze flinke klap zat nog ‘opgeslagen’ in haar occiput (achterhoofdsbeen). Dit zorgde voor een verminderde mobiliteit van het bot. Omdat weefsel van het bot direct deel uitmaken van het craniosacraal systeem, zorgde dit automatisch voor een verminderde mobiliteit in haar gehele systeem met o.a. een verslechterd zicht. Na drie behandelingen was de mobiliteit volledig hersteld en kon ze de gehele nacht doorslapen. Hoofdpijn heeft ze niet meer gehad en haar zicht was een stuk helderder geworden. Ook vond ze het prettig dat ze overdag weer meer kon ondernemen zonder moeheid te ervaren.

  • front images
  • Informatie Aanvragen